Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

off work

  • 81 Studiosus

    stŭdĭōsus, a, um, adj. [studium], eager, zealous, assiduous, anxious after any thing, fond or studious of any thing.
    I.
    In gen.
    (α).
    With gen. (most freq.):

    venandi aut pilae studiosi,

    Cic. Lael. 20, 74:

    nemorum caedisque ferinae,

    Ov. M. 7, 675:

    placendi,

    id. A. A. 3, 423:

    culinae aut Veneris,

    Hor. S. 2, 5, 80:

    florum,

    id. C. 3, 27, 29:

    dicendi,

    Cic. de Or. 1, 59, 251; Quint. 2, 13, 1:

    eloquentiae,

    id. 5, 10, 122:

    summe omnium doctrinarum,

    Cic. Fam. 4, 3, 3:

    musices,

    Quint. 1, 10, 12:

    sapientiae,

    id. 3, prooem. § 2;

    12, 1, 19: sermonis,

    id. 10, 1, 114:

    juris,

    occupied with, studious of, the law, Suet. Ner. 32.— Comp.:

    ille restituendi mei quam retinendi studiosior,

    Cic. Att. 8, 3, 3.— Sup.:

    munditiarum lautitiarumque studiosissimus,

    Suet. Caes. 46:

    aleae,

    Aur. Vict. Epit. 1.—
    (β).
    With dat.:

    nisi adulterio, studiosus rei nulli aliae,

    Plaut. Mil. 3, 1, 206:

    armorum quam conviviorum apparatibus studiosior,

    Just. 9, 8, 4.—
    * (γ).
    With ad:

    studiosiores ad opus,

    Varr. R. R. 1, 17, 7.—
    (δ).
    With in:

    in argento,

    Petr. 52, 1.—
    (ε).
    Absol.:

    homo valde studiosus ac diligens,

    Cic. Ac. 2, 31, 98:

    putavi mihi suscipiendum laborem utilem studiosis,

    id. Opt. Gen. 5, 13:

    aliquid studioso animo inchoare,

    Plin. Ep. 6, 16, 9.—
    II.
    In partic.
    A.
    Zealous for any one, i. e. partial, friendly, attached, devoted to him (class.; esp. freq. in Cic.): omnem omnibus studiosis ac fautoribus illius victoriae parrêsian eripui, Cic. Att. 1, 16, 8:

    mei studiosos habeo Dyrrhachinos,

    id. ib. 3, 22, 4:

    sui,

    id. Brut. 16, 64:

    nobilitatis,

    id. Ac. 2, 40, 125:

    studiosa Pectora,

    Ov. Tr. 4, 10, 91.— Comp.:

    studiosior alterius partis,

    Suet. Tib. 11 med.:

    te studiosiorem in me colendo fore,

    Cic. Fam. 5, 19, 1.— Sup.:

    hunc cum ejus studiosissimo Pammene,

    Cic. Or. 30, 105:

    existimationis meae studiosissimus,

    id. Verr. 2, 2, 47, § 117:

    studiosissimum Platonis auditorem fuisse,

    Tac. Or. 32.—
    B.
    Devoted to study or learning, learned, studious (not anteAug.; in Cic. always with gen.: litterarum, doctrinarum, etc.; v. supra, I. a, and cf. studeo, II. B.):

    quid studiosa cohors operum struit?

    Hor. Ep. 1, 3, 6:

    ipse est studiosus, litteratus, etiam disertus,

    Plin. Ep. 6, 26, 1:

    juvenis studiosus alioquin,

    Quint. 10, 3, 32.— Transf., of things:

    studiosa disputatio,

    a learned disputation, Quint. 11, 1, 70:

    otium,

    Plin. Ep. 1, 22, 11.— Plur. subst.: stŭdĭōsi, ōrum, m., studious men, the learned, students, Cic. Opt. Gen. 5, 13; Quint. 2, 10, 5; 10, 1, 45; Plin. Ep. 4, 13, 11; 4, 28, 2.—Also, sing.: Stŭdĭōsus, i, m., The Student, the title of a work of the elder Pliny, Plin. Ep. 3, 5, 5.—Hence, adv.: stŭ-dĭōsē, eagerly, zealously, anxiously, carefully, studiously (freq. and class.):

    texentem telam studiose offendimus,

    Ter. Heaut. 2, 3, 44:

    cum studiose pila luderet,

    Cic. de Or. 2, 62, 253:

    libenter studioseque audire,

    id. Div. in Caecil. 12, 39; cf. Tac. Or. 2:

    aliquid studiose diligenterque curare,

    Cic. Att. 16, 16, A, §

    7: studiose discunt, diligenter docentur,

    id. Q. Fr. 3, 3, 1:

    aliquid investigare,

    id. Rep. 1, 11, 17:

    studiose cavendum est,

    id. Lael. 26, 99.— Comp.:

    ego cum antea studiose commendabam Marcilium, tum multo nunc studiosius, quod, etc.,

    Cic. Fam. 13, 54; Quint. 3, 1, 15; 3, 6, 61; Ov. M. 5, 578; Nep. Ages. 3, 2; Col. 8, 11, 2; Just. 43, 3, 5 al.— Sup.:

    aliquid studiosissime quaerere,

    Cic. Rep. 1, 10, 15; id. Off. 3, 28, 101; Plin. Ep. 4, 26, 1; Suet. Calig. 54; id. Aug. 45.

    Lewis & Short latin dictionary > Studiosus

  • 82 studiosus

    stŭdĭōsus, a, um, adj. [studium], eager, zealous, assiduous, anxious after any thing, fond or studious of any thing.
    I.
    In gen.
    (α).
    With gen. (most freq.):

    venandi aut pilae studiosi,

    Cic. Lael. 20, 74:

    nemorum caedisque ferinae,

    Ov. M. 7, 675:

    placendi,

    id. A. A. 3, 423:

    culinae aut Veneris,

    Hor. S. 2, 5, 80:

    florum,

    id. C. 3, 27, 29:

    dicendi,

    Cic. de Or. 1, 59, 251; Quint. 2, 13, 1:

    eloquentiae,

    id. 5, 10, 122:

    summe omnium doctrinarum,

    Cic. Fam. 4, 3, 3:

    musices,

    Quint. 1, 10, 12:

    sapientiae,

    id. 3, prooem. § 2;

    12, 1, 19: sermonis,

    id. 10, 1, 114:

    juris,

    occupied with, studious of, the law, Suet. Ner. 32.— Comp.:

    ille restituendi mei quam retinendi studiosior,

    Cic. Att. 8, 3, 3.— Sup.:

    munditiarum lautitiarumque studiosissimus,

    Suet. Caes. 46:

    aleae,

    Aur. Vict. Epit. 1.—
    (β).
    With dat.:

    nisi adulterio, studiosus rei nulli aliae,

    Plaut. Mil. 3, 1, 206:

    armorum quam conviviorum apparatibus studiosior,

    Just. 9, 8, 4.—
    * (γ).
    With ad:

    studiosiores ad opus,

    Varr. R. R. 1, 17, 7.—
    (δ).
    With in:

    in argento,

    Petr. 52, 1.—
    (ε).
    Absol.:

    homo valde studiosus ac diligens,

    Cic. Ac. 2, 31, 98:

    putavi mihi suscipiendum laborem utilem studiosis,

    id. Opt. Gen. 5, 13:

    aliquid studioso animo inchoare,

    Plin. Ep. 6, 16, 9.—
    II.
    In partic.
    A.
    Zealous for any one, i. e. partial, friendly, attached, devoted to him (class.; esp. freq. in Cic.): omnem omnibus studiosis ac fautoribus illius victoriae parrêsian eripui, Cic. Att. 1, 16, 8:

    mei studiosos habeo Dyrrhachinos,

    id. ib. 3, 22, 4:

    sui,

    id. Brut. 16, 64:

    nobilitatis,

    id. Ac. 2, 40, 125:

    studiosa Pectora,

    Ov. Tr. 4, 10, 91.— Comp.:

    studiosior alterius partis,

    Suet. Tib. 11 med.:

    te studiosiorem in me colendo fore,

    Cic. Fam. 5, 19, 1.— Sup.:

    hunc cum ejus studiosissimo Pammene,

    Cic. Or. 30, 105:

    existimationis meae studiosissimus,

    id. Verr. 2, 2, 47, § 117:

    studiosissimum Platonis auditorem fuisse,

    Tac. Or. 32.—
    B.
    Devoted to study or learning, learned, studious (not anteAug.; in Cic. always with gen.: litterarum, doctrinarum, etc.; v. supra, I. a, and cf. studeo, II. B.):

    quid studiosa cohors operum struit?

    Hor. Ep. 1, 3, 6:

    ipse est studiosus, litteratus, etiam disertus,

    Plin. Ep. 6, 26, 1:

    juvenis studiosus alioquin,

    Quint. 10, 3, 32.— Transf., of things:

    studiosa disputatio,

    a learned disputation, Quint. 11, 1, 70:

    otium,

    Plin. Ep. 1, 22, 11.— Plur. subst.: stŭdĭōsi, ōrum, m., studious men, the learned, students, Cic. Opt. Gen. 5, 13; Quint. 2, 10, 5; 10, 1, 45; Plin. Ep. 4, 13, 11; 4, 28, 2.—Also, sing.: Stŭdĭōsus, i, m., The Student, the title of a work of the elder Pliny, Plin. Ep. 3, 5, 5.—Hence, adv.: stŭ-dĭōsē, eagerly, zealously, anxiously, carefully, studiously (freq. and class.):

    texentem telam studiose offendimus,

    Ter. Heaut. 2, 3, 44:

    cum studiose pila luderet,

    Cic. de Or. 2, 62, 253:

    libenter studioseque audire,

    id. Div. in Caecil. 12, 39; cf. Tac. Or. 2:

    aliquid studiose diligenterque curare,

    Cic. Att. 16, 16, A, §

    7: studiose discunt, diligenter docentur,

    id. Q. Fr. 3, 3, 1:

    aliquid investigare,

    id. Rep. 1, 11, 17:

    studiose cavendum est,

    id. Lael. 26, 99.— Comp.:

    ego cum antea studiose commendabam Marcilium, tum multo nunc studiosius, quod, etc.,

    Cic. Fam. 13, 54; Quint. 3, 1, 15; 3, 6, 61; Ov. M. 5, 578; Nep. Ages. 3, 2; Col. 8, 11, 2; Just. 43, 3, 5 al.— Sup.:

    aliquid studiosissime quaerere,

    Cic. Rep. 1, 10, 15; id. Off. 3, 28, 101; Plin. Ep. 4, 26, 1; Suet. Calig. 54; id. Aug. 45.

    Lewis & Short latin dictionary > studiosus

  • 83 thusculum

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > thusculum

  • 84 tranquillitas

    tranquillĭtas, ātis, f. [tranquillus], quietness, stillness, tranquillity.
    I.
    Lit., calmness of wind or weather, a calm:

    tanta subito malacia ac tranquillitas exstitit, ut se ex loco movere non possent (naves),

    Caes. B. G. 3, 15:

    si proficiscatur hac tranquillitate,

    Cic. Ac. 2, 31, 100:

    maris tranquillitas intellegitur nullā ne minimā quidem aurā fluctus commovente,

    id. Tusc. 5, 6, 16:

    mira serenitas cum tranquillitate oriebatur,

    Liv. 26, 11, 3:

    summā tranquillitate consecutā,

    Caes. B. G. 5, 23:

    insidiosa,

    Plin. Pan. 66, 3; and in plur.:

    nos longis navibus tranquillitates aucupaturi eramus,

    Cic. Att. 6, 8, 4; cf.:

    securitas quae est animi tamquam tranquillitas,

    id. Fin. 5, 8, 23. —
    II.
    Trop., calmness, quiet, serenity, tranquillity of mind or affairs (a favorite trope of Cic.):

    locus quietis et tranquillitatis plenissimus,

    Cic. de Or. 1, 1, 2:

    tranquillitas (animi), id est placida quietaque constantia,

    id. Tusc. 4, 5, 10:

    summa tranquillitas pacis et otii,

    id. Agr. 1, 8, 21; cf. Sen. Tranq. 2, 3 sq.:

    tranquillitas animi et securitas... tranquillitatem expetere,

    Cic. Off. 1, 20, 69; cf.:

    otium ac tranquillitatem vitae sequi,

    id. Mur. 27, 55:

    et jam ibi nequaquam eadem quies ac tranquillitas erat,

    Liv. 24, 27, 7:

    non multum ad tranquillitatem locus confert,

    Sen. Ep. 55, 8: illa tranquillitas vera est, in quam bona mens explicatur. id. ib. 56, 6:

    tranquillitatem et otium penitus auxit,

    Tac. Agr. 40 fin.:

    ad carminis tranquillitatem tamquam ad portum confugerunt,

    Petr. 118.—
    B.
    In partic.
    1.
    De Tranquillitate Animi, the title of a work of Seneca the philosopher.
    2.
    Tranquillitas tua, Your Serenity, Your Serene Highness, a later title of the Roman emperors, Eutr. praef.:

    vestra,

    id. 1, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > tranquillitas

  • 85 Tusculani

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > Tusculani

  • 86 Tusculi

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > Tusculi

  • 87 Tusculum

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > Tusculum

  • 88 tusculum

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > tusculum

  • 89 Tusculus

    1.
    tuscŭlum ( thusc-), i, n. dim. [tus], a little frankincense, Plaut. Aul. 2, 8, 15.
    2.
    Tuscŭlum, i, n., a very ancient town of Latium, on a hill near the modern Frascati, Liv. 2, 15 sq.; 6, 33 sq.; Cic. Font. 18, 41; id. Div. 1, 43, 98; 2, 45, 94; Hor. Epod. 1, 29 al.—Hence,
    A.
    Tuscŭlā-nus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan:

    ager,

    Varr. L. L. 7, § 318 Müll.:

    colles,

    Liv. 3, 7, 3:

    aqua,

    Cic. Balb. 20, 45:

    populus,

    Liv. 8, 37:

    sacra,

    Varr. L. L. 6, § 16 Müll. et saep.— Substt.
    a.
    Tuscŭ-lānum, i, n., the name of several estates at Tusculum; so Cicero's estate there, Cic. Att. 2, 1, 11; 7, 5, 3; id. Fam. 7, 23, 3.—Hence, Tusculanae Disputationes, the title of a work written there by Cicero. An estate of Cœsar, Cic. de Or. 2, 3, 13.—Of L. Crassus, Cic. de Or. 1, 7, 24; 1, 21, 98.—Of M. Crassus, Cic. Att. 4, 16, 3.—Of Lucullus, Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Fin. 3, 2, 7 al.—Hence, Tuscŭlānen-sis, e, adj., of or pertaining to Tusculum:

    dies,

    passed at the Tusculan estate, Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    b.
    Tuscŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, Tusculans, Plin. 3, 5, 9, § 64; Varr. L. L. 6, 3, 55; Cic. Off. 1, 11, 35; id. Balb. 13, 31.—
    B.
    Tuscŭlus, a, um, adj., of or belonging to Tusculum, Tusculan ( poet. for Tusculanus):

    tellus,

    Tib. 1, 7, 57; Mart. 9, 61, 2:

    colles,

    id. 4, 64, 13:

    moenia,

    Sil. 7, 692:

    umbra,

    Stat. S. 4, 4, 16.— Plur. subst.: Tuscŭli, ōrum, m., the inhabitants of Tusculum, the Tusculans, Mart. 7, 31, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > Tusculus

  • 90 virgula

    virgŭla, ae, f. dim. [id.], a little twig, a small rod, a wand, Nep. Thras. 4, 1; Cic. Phil. 8, 8, 23; Sen. Q. N. 1, 7, 1:

    divina,

    a divining-rod, Cic. Off. 1, 44, 158; also, the title of a work by Varro, ap. Non. p. 550, 12: censoria, a critical mark, as a sign of spuriousness (i. q. obelus), Quint. 1, 4, 3.—Of an [p. 1996] accentual mark, Mart. Cap. 3, § 273.—Of a stripe on a garment, Schol. Juv. 8, 207.— Of a slight column of smoke, Vulg. Cant. 3, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > virgula

См. также в других словарях:

  • bunk off work — ˌbunk ˈoff | ˌbunk off ˈschool/ˈwork derived (BrE, informal) to stay away from school or work when you should be there; to leave school or work early Syn: ↑skive, Syn: ↑ …   Useful english dictionary

  • knock off (work) — in. to quit work, for the day or for a break. □ What time do you knock off work? □ I knock off about five thirty …   Dictionary of American slang and colloquial expressions

  • work — ► NOUN 1) activity involving mental or physical effort done in order to achieve a result. 2) such activity as a means of earning income. 3) a task or tasks to be undertaken. 4) a thing or things done or made; the result of an action. 5) (works)… …   English terms dictionary

  • work — work1 W1S1 [wə:k US wə:rk] v ▬▬▬▬▬▬▬ 1¦(do a job for money)¦ 2¦(do your job)¦ 3¦(help)¦ 4¦(do an activity)¦ 5¦(try to achieve something)¦ 6¦(machine/equipment)¦ 7¦(be effective/successful)¦ 8¦(have an effect)¦ 9¦(art/style/literature)¦ …   Dictionary of contemporary English

  • work — I (New American Roget s College Thesaurus) n. job, occupation, calling, trade, profession; task, stint, employment; drudgery, toil, moil, grind, routine; function; craftsmanship, workmanship; arts and crafts, craft, handicraft; opus, production,… …   English dictionary for students

  • work — {{Roman}}I.{{/Roman}} noun 1 effort/product of effort ADJECTIVE ▪ hard ▪ It s hard work trying to get him to do a few things for himself. ▪ It doesn t require skill it s a matter of sheer hard work. ▪ arduous, back breakin …   Collocations dictionary

  • off — off1 [ ɔf, af ] function word *** Off can be used in the following ways: as an adverb: He waved and drove off. She took her coat off and hung it up. My house is a long way off. as a preposition: She got off the bus at the next stop. Keep off the… …   Usage of the words and phrases in modern English

  • off — I UK [ɒf] / US [ɔf] / US [ɑf] adjective, adverb, preposition *** Summary: Off can be used in the following ways: as an adverb: He waved and drove off. ♦ She took her coat off and hung it up. ♦ My house is a long way off. as a preposition: She got …   English dictionary

  • work one's butt off — verb To work very hard or to excess. Syn: work ones ass off, work ones arse off, work ones cunt off, work ones tail off, work ones head off See Also: talk someones ear off …   Wiktionary

  • off — ♦ (The preposition is pronounced [[t]ɒf, AM ɔːf[/t]]. The adverb is pronounced [[t]ɒ̱f, AM ɔ͟ːf[/t]]) 1) PREP If something is taken off something else or moves off it, it is no longer touching that thing. He took his feet off the desk... I took… …   English dictionary

  • work */*/*/ — I UK [wɜː(r)k] / US [wɜrk] verb Word forms work : present tense I/you/we/they work he/she/it works present participle working past tense worked past participle worked 1) [intransitive] to spend time trying to achieve something, especially when… …   English dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»